Heading عنوان و بخش‌های محتوا را مشخص می‌کند. هدف آن کمک به فهم ساختار برای خواننده و ابزارهای دسترس‌پذیری است؛ انتخاب تیتر فقط برای بزرگ‌کردن فونت یا تکرار عبارت سئو، ساختار روشن نمی‌سازد.
سلسله‌مراتب تیترها
H1 معمولاً عنوان اصلی محتوا و H2 بخش‌های اصلی را نشان می‌دهد؛ H3 زیرموضوع یک بخش است. سطح تیتر را با رابطهٔ موضوعی انتخاب کنید، نه رنگ و اندازهٔ دلخواه. برای ظاهر از تنظیمات قالب و سبک استفاده کنید تا معنا حفظ شود.
نمونهٔ سادهٔ ساختار مقاله چنین است:
<h1>بکاپ سایت</h1>
<h2>انتخاب نوع بکاپ</h2>
<h3>نسخهٔ فایل‌ها</h3>
<h3>نسخهٔ دیتابیس</h3>
<h2>آزمون بازیابی</h2>نمونه را به‌عنوان نقشهٔ ساختار بخوانید؛ لازم نیست همهٔ سطوح تا H6 در هر مقاله حضور داشته باشند. پرش‌های بی‌دلیل در سلسله‌مراتب می‌تواند جهت‌یابی را دشوار کند.
عنوان قالب و بدنهٔ وردپرس
بسیاری از قالب‌ها عنوان نوشته را خودشان با H1 نمایش می‌دهند. قبل از افزودن عنوان در بدنه، خروجی واقعی را ببینید تا عنوان اصلی دوباره تکرار نشود. در ویرایشگر، برای بخش‌ها از بلوک Heading با سطح مناسب استفاده کنید؛ متن درشت‌شدهٔ معمولی الزاماً تیتر HTML نیست.
چند H1 را به‌عنوان یک جریمهٔ خودکار قطعی گوگل معرفی نکنید. معیار عملی، موضوع اصلی روشن و ساختار منظم و قابل استفاده است؛ از ابزار امتیازدهی به‌عنوان جایگزین بررسی صفحه استفاده نکنید.
نوشتن تیتر دقیق و کنترل نتیجه
تیتر باید محتوای همان بخش و پرسش مخاطب را بیان کند. عبارت مرتبط را طبیعی بنویسید و تیترهای تکراری یا نامرتبط نسازید. پس از انتشار، ترتیب تیترها را در خروجی صفحه و نمایش موبایل بررسی کنید. تیتر درست به محتوای مفید کمک می‌کند، اما به‌تنهایی صحت آموزش یا رتبهٔ مشخصی را تضمین نمی‌کند.
